Ο Δρ Νεόφυτος Ζαμπάς αναγορεύτηκε σε Clinical Assistant Professor της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Ο Δρ Νεόφυτος Ζαμπάς αναγορεύτηκε σε Clinical Assistant Professor της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας παρέχει εκπαίδευση υψηλού επιπέδου σε Κύπριους και μη Κύπριους φοιτητές.

Τα πτυχία Ιατρικής που παρέχονται είναι τετραετούς και εξαετούς φοίτησης. Όλα τα μαθήματα γίνονται στα Αγγλικά. (https://www.med.unic.ac.cy/about-us/)

Ο ιατρός διδάσκει σε φοιτητές τα τελευταία 3 χρόνια. Το διδακτικό και επιστημονικό του έργο αξιολογήθηκε από την αρμόδια επιτροπή σε συνεδρίαση στις 7 Μαΐου 2018 για την βαθμίδα του Clinical Associate Professor και επικυρώθηκε στις 5 Ιουλίου 2018.

Η απονομή του τίτλου αποτελεί επιβράβευση των προσπαθειών για συνεχή παροχή εκπαίδευσης υψηλού επιπέδου και κίνητρο για συνεχή βελτίωση των υπηρεσιών μας στους ασθενείς και τους φοιτητές ιατρικής που μας εμπιστεύονται.

Οι ασθενείς μας ήδη ήρθαν σε επαφή με τους φοιτητές μας και η παρουσία των φοιτητών κατά την εξέταση κάνει και την κατανόηση της εξέτασης ευκολότερη στους ασθενείς.

Σας υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να παρέχουμε ιατρικές υπηρεσίες υψηλού επιπέδου με βάση τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες και τα διεθνή πρότυπα.

Επισυναπτόμενα Αρχεία

MEMORANDUM

Συνδέσεις
Neophytos Zambas
Clinical Associate Professor

Θρομβοφλεβίτιδα

Θρομβοφλεβίτιδα ή αλλιώς επιπολής φλεβική θρόμβωση

Ο όρος «θρομβοφλεβίτιδα» στην καθομιλουμένη ή «επιπολής φλεβική θρόμβωση» επιστημονικά αναφέρεται στον σχηματισμό θρόμβου στις επιφανειακές φλέβες των άνω και κυρίως των κάτω άκρων.

Τα κλινικά χαρακτηριστικά είναι:

  • η ερυθρότητα,
  • η θερμότητα,
  • ο πόνος στην ψηλάφηση και
  • η σκληρότητα της περιοχής που υπάρχει η θρόμβωση

Παράγοντες κινδύνου για επιπολής φλεβική θρόμβωση είναι:

  • Θρομβοφιλία (Κληρονομική κατάσταση που αυξάνει τον κίνδυνο να αναπτυχθεί θρόμβος)
  • Κιρσοί κάτω άκρων(Επιπολής φλεβική ανεπάρκεια)
  • Εγκυμοσύνη και οι πρώτες έξι εβδομάδες μετά τον τοκετό
  • Ακινησία όπως μετά από ένα χειρουργείο ή από ένα μεγάλο ταξίδι
  • Παχυσαρκία
  • Ορμονοθεραπεία (π.χ. αντισυλληπτικά )
  • Τοποθέτηση φλεβικής γραμμής
  • Καρκίνος
Εικόνα 1: Ασθενής με θρομβοφλεβίτιδα στο δεξιό σκέλος

Εικόνα 1: Ασθενής με θρομβοφλεβίτιδα στο δεξιό σκέλος

Οι ασθενείς που υποψιάζεται ότι μπορεί να πάσχει από επιπολής φλεβική θρόμβωση πρέπει άμεσα να υποβληθεί σε εξέταση με έγχρωμο υπερηχογράφημα των φλεβών των κάτω άκρων ή αλλιώς έγχρωμο duplex ή triplex . Η εξέταση με duplex είναι η μοναδική μέθοδος που μπορεί να επιβεβαιώσει ή να αποκλείσει την διάγνωση.

 

Η εξέταση αυτή είναι ανώδυνη και γίνεται στο ιατρείο χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε προετοιμασία.

Η θεραπεία εάν ο θρόμβος είναι χαμηλά στο πόδι περιλαμβάνει

  • αντιπηκτική αγωγή.
  • ηπαρινούχα αλοιφή η τζέλ
  • ελαστικές κάλτσες

Η αντιπηκτική αγωγή περιλαμβάνει ενέσεις στην κοιλία για 30-40 ημέρες. Υπάρχουν και τα καινούργια από του στόματος αντιπηκτικά αλλά η χρήση τους αναμένεται να επιβεβαιωθεί από μελέτες που αναμένονται σύντομα.

Εάν ο θρόμβος επεκτείνεται ψηλά στον μηρό και κοντά στην συμβολή με το εν τω βάθει φλεβικό σύστημα τότε ανάλογα με την κρίση του ιατρού μπορεί επιπρόσθετα να χρειαστεί και χειρουργική επέμβαση για να αφαιρεθεί ο θρόμβος και να αποτραπεί η επέκταση του.

Εικόνα 2 & 3 : Απεικόνιση του θρόμβου με έγχρωμο duplex φλεβών των κάτω άκρων

Εικόνα 2 & 3 : Απεικόνιση του θρόμβου με έγχρωμο duplex φλεβών των κάτω άκρων

Απεικόνιση του θρόμβου με έγχρωμο duplex φλεβών των κάτω άκρων

Απεικόνιση του θρόμβου με έγχρωμο duplex φλεβών των κάτω άκρων

Έγχρωμο υπερηχογράφημα η «χρυσή» μέθοδος διάγνωσης της καρωτιδικής νόσου

Η καρωτιδική νόσος ή ευρύτερα γνωστή ως στένωση των καρωτίδων, είναι η κυριότερη αιτία πρόκλησης παροδικού ή μόνιμου ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Στις Η.Π.Α. τα εγκεφαλικά επεισόδια ανέρχονται στις 700.000 και προκαλούν 160.000 θανάτους ανά έτος. Από αυτούς το 87% είναι ισχαιμικής αιτιολογίας.

Οι καρωτίδες αρτηρίες βρίσκονται στον λαιμό, μια δεξιά και μια αριστερά και μεταφέρουν το αίμα από την καρδιά στον εγκέφαλο. Οι στενώσεις που προκαλούνται στο εσωτερικό τους τοίχωμα από αθηρωματικές πλάκες ονομάζονται καρωτιδική νόσος. Οι πλάκες αυτές σχηματίζονται με την προσκόλληση των συστατικών του αίματος που ονομάζονται αιμοπετάλια στο ενδοθήλιο, δηλαδή στο εσωτερικό τοίχωμα του αυλού των καρωτίδων. Τα αιμοπετάλια μαζί με κύτταρα χοληστερόλης «κτίζουν» στο εσωτερικό των καρωτίδων την αθηρωματική πλάκα. Έτσι το ενδοθήλιο από μαλακό γίνεται σκληρό, ενώ η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και με την πάροδο του χρόνου δημιουργείται η αθηρωματική πλάκα που προκαλεί την στένωση των καρωτίδων.

Το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο που ορίζεται ως η απόφραξη των μικρότερων αρτηριών του εγκεφάλου μπορεί να συμβεί σε ασθενείς που πάσχουν από στένωση των καρωτίδων. Αυτό συμβαίνει δυνητικά με δύο τρόπους:

  • Πρώτον από την αποκόλληση τμημάτων της αθηρωματικής πλάκας, που στην συνέχεια με την κυκλοφορία μεταφέρονται σε μικρότερης διαμέτρου αρτηρίες του εγκεφάλου και τις αποφράσσουν.
  • Δεύτερον με την δημιουργία θρόμβου πάνω στις πλάκες πού είτε αποφράσσει την καρωτίδα τελείως είτε αποκολλάται και αποφράσσει τις μικρότερες αρτηρίες του εγκεφάλου.

Ανάλογα με την χρονική διάρκεια των συμπτωμάτων το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο χαρακτηρίζεται παροδικό εάν τα συμπτώματα διαρκούν λιγότερο από 24 ώρες ή μόνιμο εάν τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο.

Οι ασθενείς με στένωση καρωτίδας μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί ή να παρουσιάζουν διάφορα συμπτώματα. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να αφορούν στην όραση όπως ημιανοψία, διαταραχές του λόγου όπως δυσαρθρία, δυσφασία ή αφασία ή κινητικές διαταραχές όπως πάρεση του άνω ή κάτω άκρου ή ημιπληγία της αντίθετης πλευράς από την στένωση, ή αισθητικές διαταραχές όπως αιμωδία ή παραισθησία της αντίθετης πλευράς, από αυτή που είναι η στένωση της καρωτίδας.

 

Διάγνωση

Δυστυχώς, μόνο με την κλινική εξέταση, δεν είναι εφικτό να γίνει η διάγνωση. Ο ιατρός με το στηθοσκόπιο μπορεί να ακούσει ένα φύσημα στον λαιμό που μπορεί να υποδηλώνει βλάβη αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Η ενδεδειγμένη ή «χρυσή» μέθοδος διάγνωσης της νόσου είναι το έγχρωμο υπερηχογράφημα ή Triplex των καρωτίδων. Η μέθοδος αυτή είναι απλή διαρκεί περίπου 30 – 40 λεπτά και γίνεται από εξειδικευμένο ιατρό ο οποίος μπορεί να είναι αγγειολόγος – αγγειοχειρουργός, ακτινολόγος ή καρδιολόγος. Με το υπερηχογράφημα μπορούμε να διαγνώσουμε την τυχόν ύπαρξη αθηρωματικών πλακών στις καρωτίδες, τη μορφολογία τους, τη σύσταση τους, το μέγεθος τους, καθώς και το ποσοστό στένωσης ή απόφραξης των καρωτίδων που προκαλείται. Ασθενείς που υποχρεωτικά πρέπει να υποβάλλονται στην εξέταση αυτή είναι αυτοί που έχουν υποστεί ήδη ένα παροδικό ή μόνιμο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, όσοι είναι άνω των 65 ετών και πάσχουν από υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, περιφερική αρτηριακή αποφρακτική νόσο ή στεφανιαία νόσο ή είναι καπνιστές.

 

Θεραπεία

Η θεραπεία διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες ανάλογα με την ποιότητα της αθηρωματικής πλάκας, τον βαθμό της στένωσης που αυτή προκαλεί και εάν έχει προκαλέσει συμπτώματα ή όχι. Έτσι έχουμε την συντηρητική θεραπεία και την εγχείρηση ή επέμβαση.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου π.χ. διακοπή του καπνίσματος, έλεγχο της υπέρτασης, της υπερλιπιδαιμίας κτλ. Επίσης περιλαμβάνει τη χορήγηση δύο σημαντικών φαρμάκων. Των αντιαιμοπεταλιακών και των στατινών. Τα πρώτα εμποδίζουν τα αιμοπετάλια να προσκολληθούν στο εσωτερικό των καρωτίδων και με τον τρόπο αυτό εμποδίζουν την αύξηση του μεγέθους της αθηρωματικής πλάκας. Επίσης εμποδίζουν τη δημιουργία θρόμβου πάνω στην αθηρωματική πλάκα. Οι στατίνες με τη σειρά τους, εκτός από τη μείωση της χοληστερόλης συρρικνώνουν την αθηρωματική πλάκα και την σταθεροποιούν μειώνοντας κατά αυτό τον τρόπο το μέγεθος της και εμποδίζοντας ταυτόχρονα την αποκόλληση της. Γενικότερα σε ασθενείς που η στένωση της καρωτίδας είναι κάτω από 75% και ο ασθενής δεν έχει συμπτώματα (δηλαδή δεν έχει υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο) χορηγείται συντηρητική αγωγή και η αθηρωματική πλάκα καθώς και ο βαθμός της στένωσης παρακολουθείται με έγχρωμο υπερηχογράφημα ανά 12 μήνες.

Σε ασθενείς που υπέστησαν αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και η στένωση είναι πάνω από 70%, ή σε αυτούς που δεν υπέστησαν εγκεφαλικό και η στένωση είναι πάνω από 80% συνιστάται χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση της πλάκας ή αγγειοπλαστική και τοποθέτηση στεντ. Επίσης σημαντικό ρόλο στην απόφαση για επέμβαση διαδραματίζει το αν πάσχει μόνο η μια καρωτίδα ή και οι δύο. Ο κατάλληλος ιατρός για να λάβει την απόφαση είναι ο εκπαιδευμένος αγγειοχειρουργός, που μπορεί να προσφέρει την ενδεδειγμένη θεραπεία αλλά και να αντιμετωπίσει πιθανές επιπλοκές.

Συμπερασματικά η νόσος των καρωτίδων είναι μια πάθηση που η συχνότητα της  αυξάνεται με την ηλικία. Οι ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού πρέπει να ελέγχονται προληπτικά γιατί η έγκαιρη διάγνωση με υπερηχογράφημα, σε συνδυασμό με την χορήγηση της κατάλληλης θεραπείας, μπορεί να προλάβουν την εξέλιξη της νόσου και τα καταστροφικά της αποτελέσματα στην ποιότητα ζωής.

Μύθοι και σύγχρονη πραγματικότητα στην αντιμετώπιση των κιρσών

Θεραπεία κιρσών: Μύθοι και σύγχρονη πραγματικότητα

Η θεραπεία των κιρσών (εικόνα 1) στις μέρες μας απασχολεί έντονα ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.  Η πληθώρα των επιλογών που υπάρχουν δημιουργεί μια σύγχυση ως προς την επιλογή της καταλληλότερης θεραπείας. Το ζητούμενο είναι η θεραπεία να είναι αποτελεσματική  και ανώδυνη, να προσφέρει διάρκεια, να απαιτεί ελάχιστο χρόνο νοσηλείας, να μην έχει επιπλοκές και φυσικά να προσφέρει ένα καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Η επιλογή της θεραπείας είναι κατά συνέπεια σημαντική και πρέπει να γίνεται πάντα σε σχέση με την ιδιαιτερότητα του κάθε ασθενή.  Για αυτό η σωστή διάγνωση μετά από τον απαραίτητο κλινικό και απεικονιστικό έλεγχο είναι σημαντική και είναι απαραίτητο να προηγείται της θεραπείας.

θεραπεία των κιρσών

Εικόνα 1

Στην αριστερή εικόνα απεικονίζονται οι κιρσοί και στην δεξιά το ίδιο πόδι μετά από την θεραπεία.

 

 

Κιρσός καλείται η διεύρυνση μίας φλέβας και είναι αποτέλεσμα της απώλειας της λειτουργικότητας των βαλβίδων που υπάρχουν στο εσωτερικό των φλεβών. Η φυσιολογική λειτουργία των φλεβών των κάτω άκρων είναι η μεταφορά του αίματος από την περιφέρεια προς την καρδιά, δηλαδή από κάτω προς τα πάνω. Προκειμένου οι φλέβες να ανταπεξέλθουν στην λειτουργία τους αυτή και να υπερνικήσουν την βαρύτητα  φέρουν στο εσωτερικό του αυλού τους βαλβίδες. Οι βαλβίδες αυτές ανοίγουν αφήνοντας το αίμα να περάσει προς τα πάνω και στη συνέχεια κλείνουν για να το εμποδίσουν να παλινδρομήσει προς τα πίσω (εικόνα 2).  Όταν για κάποιους λόγους χάσουν αυτή την δυνατότητα να κλείνουν ικανοποιητικά, το αίμα στις φλέβες παλινδρομεί. Τότε έχουμε την επονομαζόμενη ιατρικά φλεβική ανεπάρκεια. Συνεπεία τούτου η στάση του αίματος στις φλέβες προκαλεί διόγκωση των φλεβών και στην περίπτωση αυτή έχουμε την δημιουργία κιρσών που τις περισσότερες φορές είναι ορατοί στην περιοχή κάτω από το γόνατο.

kirsoi2

Εικόνα 2

Φλεβική Ανεπάρκεια. Αριστερά η φυσιολογική λειτουργία των βαλβίδων και δεξιά η φλεβική ανεπάρκεια

Οι συχνότερες αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν φλεβική ανεπάρκεια είναι η κληρονομικότητα, η εγκυμοσύνη, η ορθοστατική ή καθιστική εργασία, η παχυσαρκία και η έλλειψη σωματικής άσκησης.

Τα συμπτώματα στην πρώιμη φάση της δημιουργίας κιρσών είναι η αίσθηση κόπωσης των ποδιών όπως και το αίσθημα βάρους και “καψίματος” ιδιαίτερα προς το τέλος της ημέρας. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι εντονότερα μετά από παρατεταμένη ορθοστασία ή ακινησία σε καθιστική θέση ή όταν ο καιρός είναι ζεστός.

Εντονότερα συμπτώματα είναι το οίδημα (πρήξιμο) στους αστραγάλους και ο κνησμός (φαγούρα) στα πόδια καθώς και οι βραδινές κράμπες. Σε προχωρημένα στάδια φλεβικής ανεπάρκειας δύναται να συνυπάρχει αλλοίωση στο χρώμα του δέρματος που ονομάζεται μελάχρωση και τροφικές αλλοιώσεις στο δέρμα της κνήμης το οποίο λεπταίνει και μπορεί να γίνει σκούρο καφέ ή μαύρο. Στο τελικό στάδιο παρουσιάζεται δερματικό έκζεμα και  πληγές (έλκη) συνήθως στις κνήμες αλλά και γύρω από τους αστραγάλους, οι οποίες όταν δεν επουλώνονται ονομάζονται άτονα φλεβικά έλκη.

Η φλεβική ανεπάρκεια είναι μια εξελικτική νόσος και συνήθως επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου. Εκτός από τα προαναφερόμενα συμπτώματα σε ορισμένες περιπτώσεις η παρατεταμένη στάση του αίματος στους κιρσούς των επιφανειακών (επιπολής) φλεβών μπορεί να προκαλέσει θρομβοφλεβίτιδα που χαρακτηρίζεται από οξύ πόνο, ερυθρότητα, σκλήρυνση της προσβεβλημένης φλέβας και πυρετό (επιπολής θρομβοφλεβίτιδα).Σε σπάνιες περιπτώσεις είναι δυνατό η θρόμβωση να επεκταθεί και στις εν τω βάθει φλέβες, με αποτέλεσμα να έχουμε την εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση που είναι πιθανόν να προκαλέσει ακόμα και πνευμονική εμβολή.

Η διόγκωση των επιφανειακών δερματικών φλεβών που ονομάζονται ευρυαγγείες ή φλεβεκτασίες δεν πρέπει να συγχέεται με την φλεβική ανεπάρκεια και τους κιρσούς. Μερικές φορές όμως μπορεί να συνυπάρχουν και οι δύο καταστάσεις σε ένα πόδι.

Η διάγνωση πραγματοποιείται με την κλινική εξέταση του ασθενούς και επιβεβαιώνεται με έγχρωμο υπέρηχο (Doppler) των φλεβών των κάτω άκρων. Η εξέταση αυτή αναδεικνύει ποιες φλέβες έχουν χάσει την φυσιολογική τους λειτουργία και ποιες φλέβες ευθύνονται για την δημιουργία των κιρσών. Οι δύο κύριες βαλβίδες είναι η μία στην μηροβουβωνική χώρα (την περιοχή που ο μηρός ενώνεται με την λεκάνη στην πρόσθια επιφάνεια) και η δεύτερη στον ιγνυακό βόθρο (στην οπίσθια επιφάνεια του γόνατος).

Ανάλογα με την διάγνωση προτείνεται πάντα από τον ειδικό η ενδεδειγμένη θεραπεία. Σήμερα υπάρχουν οι εξής δυνατότητες:

 

Συντηρητική θεραπεία

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει την αύξηση της σωματικής άσκησης (βάδιση, τρέξιμο, κολύμπι), αποφυγή παρατεταμένης ορθοστασίας, αποφυγή έκθεσης των κάτω άκρων σε υψηλές θερμοκρασίες (ήλιος, καλοριφέρ) και τοποθέτηση του σκέλους σε ανάρροπη θέση. Η χρήση ελαστικών καλτσών διαβαθμισμένης συμπίεσης προσφέρει ιδιαίτερα ικανοποιητικά αποτελέσματα και προτείνεται σε κάθε περίπτωση. Τέλος η χορήγηση φλεβοτονικών σκευασμάτων σε μορφή χαπιών ή αμπουλών ολοκληρώνει την συντηρητική θεραπεία.

Η συντηρητική θεραπεία μπορεί να ανακουφίσει από τα συμπτώματα αλλά δεν θεραπεύει την αιτία των κιρσών που είναι η φλεβική ανεπάρκεια.  Στα αρχικά στάδια της νόσου μπορεί να επιβραδύνει την επιδείνωση της κατάστασης.

Η χρήση της ελαστικής κάλτσας συνιστάται επίσης σε εγκυμονούσες με προδιάθεση δημιουργίας κιρσών ή σε αυτές που έχουν κιρσούς ή θρομβοφιλία για την αποφυγή θρόμβωσης και είναι μια ιδιαίτερα αποτελεσματική μέθοδος.

 

Επεμβατικές μέθοδοι:

Σαφηνεκτομή

Σαφηνεκτομή ονομάζεται η αφαίρεση της πάσχουσας μείζονος σαφηνούς φλέβας που είναι η κύρια επιφανειακή φλέβα στην έσω επιφάνεια του μηρού. Η επέμβαση γίνεται με ραχιαία ή ολική αναισθησία. Δημιουργείται μια μικρή τομή 2-3 εκατοστών στην μηροβουβωνική χώρα, ανευρίσκεται η φλέβα και αφού διεκβληθεί ένας καθετήρας στην φλέβα αυτή αφαιρείται. Εάν συνυπάρχουν κιρσοί, αυτοί αφαιρούνται με μικροτομές και ειδικά εργαλεία που συμβάλλουν στο μέγιστο αισθητικό αποτέλεσμα μετεγχειρητικά. Απαιτείται νοσηλεία μόνο μίας ημέρας. Είναι η  κλασσικότερη μέθοδος και έχει πιθανότητες υποτροπής 5-10% στην δεκαετία, ενώ οι επιπλοκές είναι πάρα πολύ σπάνιες.

 

Ενδαγγειακή θερμική ίνωση της φλέβας με καθετήρα φωτοπηξίας (laser) ή ραδιοσυχνότητας  (radiofrequency)

Είναι μια καλή και αποτελεσματική μέθοδος που εφαρμόζεται ευρέος την τελευταία δεκαετία με αποτελέσματα ισάξια της κλασσικής σαφηνεκτομής. Διενεργείται με τοπική αναισθησία. Κατά την επέμβαση εισάγεται ένας καθετήρας στο εσωτερικό της φλέβας με υπερηχογραφική καθοδήγηση. Στην συνέχεια η φλέβα θερμαίνεται με το laser (εικόνα 3) ή την ραδιοσυχνότητα. Αυτό το φαινόμενο προκαλεί αλλοιώσεις στο εσωτερικό της  φλέβας, η οποία τελικά συρρικνώνεται. Εάν συνυπάρχουν κιρσοί αυτοί αφαιρούνται με μικροτομές όπως και στην σαφηνεκτομή. Η φλέβα που καταστρέφεται στην συνέχεια συρρικνώνεται και χάνει με αυτό τον τρόπο την λειτουργία της. Πλεονεκτήματα της μεθόδου θεωρούνται η ταχεία ανάρρωση, η τοπική αναισθησία, η αποφυγή τομής και νοσηλείας. Μειονεκτήματα θεωρούνται το αυξημένο κόστος σε σχέση με την κλασσική μέθοδο και η χρήση ελαστικών καλτσών και αντιπηκτικής αγωγής μέχρι και τρείς εβδομάδες μετά την επέμβαση. Οι πιθανότητες υποτροπής είναι μειωμένες σε σχέση με την σαφηνεκτομή και οι επιπλοκές σπάνιες.

kirsoi3

Εικόνα 3

Σχεδιάγραμμα που απεικονίζει την χρήση του laser στην θεραπεία των κιρσών

 

Αφρώδης σκληροθεραπεία

Πραγματοποιείται με την έκχυση ενέσεων χημικής ουσίας αναμεμιγμένης με αέρα μέσα στην πάσχουσα φλέβα. Η διαδικασία αυτή προκαλεί χημική αντίδραση και η φλέβα τελικά θρομβώνεται και συρρικνώνεται (εικόνα 4). Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται κυρίως σε υποτροπές κιρσών ή σε συνδυασμό με το λέϊζερ σαν συμπληρωματική θεραπεία. Δεν απαιτεί αναισθησία ούτε και νοσηλεία και η κινητοποίηση είναι άμεση. Απαιτεί όμως την χρήση ελαστικών καλτσών διαλείπουσας συμπίεσης για χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων. Συνήθως το δέρμα πάνω από τους κιρσούς μελανιάζει αλλά επανέρχεται στο φυσιολογικό σε 4 με 6 εβδομάδες. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ευρέως για την θεραπεία των ευρυαγγειών (spider veins) με εξαιρετικά ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι επιπλοκές είναι σπάνιες.

kirsoi4

Εικόνα 4

Αφρώδης σκληροθεραπεία. Έκχυση σκληρυντικής ουσίας στον αυλό της φλέβας

Συμπερασματικά πριν από οποιανδήποτε θεραπεία είναι απαραίτητη η κλινική και απεικονιστική εξέταση από ειδικό αγγειοχειρουργό για ακριβή διάγνωση της νόσου. Ανάλογα με την διάγνωση υπάρχουν σήμερα τρεις αποτελεσματικές επεμβατικές μέθοδοι ανάλογα με τις ενδείξεις του κάθε ασθενούς για την θεραπεία των κιρσών. Η κατάλληλη επιλογή της θεραπείας επιβάλλεται να γίνεται υπό την προϋπόθεση ότι ο ασθενής έχει ενημερωθεί πλήρως για την πάθηση του και τις ενδείξεις θεραπείας που αυτή απαιτεί, ούτως ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.